Luisteren naar de eenzame gedachtes

Laatst kwam er een jonge vrouw op mijn spreekuur die vroeg om advies. Het ging niet zo goed met haar oudere zus.
Ze wilde weten hoe wij, huisartsen, zo iemand als haar zus zouden kunnen helpen.

Haar zus deed haar best, zo zei ze. Maar het wilde maar niet vlotten. Zij gaf goede raad, haar zus nam haar in vertrouwen en haar man leek wel uitgestreden.
Elke week hadden ze contact, elke week leek het met ups en downs wel te gaan. Maar toch ook weer niet.
De vrouw maakte zich erge zorgen, er was ook gesproken over zelfmoord.

Haar zus had een gezin, een man die de juiste woorden niet kon vinden en een mooi huis op een verkeerde lokatie. Die zus had het gevoel dat zij haarzelf onderweg was verloren.

Mijn advies was om, hoe menselijk ook, geen advies te geven. Er simpelweg voor haar te zijn. Zonder oordeel. Hoewel dat niet simpel is.
Laat die nare gedachtes er ook maar zijn, ze moeten juist gedeeld worden. Om het gevoel van eenzaamheid te doorbreken.
Want eenzaam zijn ze, die gedachtes over de dood.
Echt luisteren, het sleutelwoord. Geen goede raad, geen anekdotes over je eigen leven. Door te luisteren leer je begrijpen en door begrijpen deel je de onmacht.

Wellicht komt haar zus zo weer te weten waar ze zichzelf heeft achtergelaten…