• Home
  • Blog
  • Jij, die met niemand kon praten

Jij, die met niemand kon praten

Op een drukke dag als huisarts zie ik al gauw zo’n 20-30 mensen. Ik luister, observeer en geef mijn aandacht. Die aandacht is gratis en voelt niet zo bijzonder.

Maar hoe bijzonder deze aandacht is, besefte ik door een wat oudere gezette man. Deze man kwam vaak op het spreekuur, hij had vele klachten. Hij was ook ernstig ziek, dus reden te meer om onderzoek te doen. Ik luisterde, was begripvol en stemde toe. Tot frustratie van beide kwam er steeds niks nieuws uit. De specialisten konden niks meer vinden dan wat er al was.
Toch had de man meer last en kwam hij nogmaals naar het spreekuur.

Ik gooide het over een andere boeg en legde hem uit hoe het lichaam zichzelf ziek kon maken door stress. Dit verhaal had deze man al vaker gehoord, en was teleurgesteld. Ikzelf vond het ook een frusterend gesprek. Ik wilde hem graag helpen maar hoe meer ik sprak hoe meer we tegenover elkaar kwamen te staan.

Maanden zag ik hem niet. Ik dacht, hoopte misschien, dat het beter met hem ging. Daarna was hij er ineens weer en wilde met me praten.
Het laatste gesprek had hem niet goed gedaan, hij durfde niet meer te komen. Zijn vrouw wilde niet naar hem luisteren en hij had geen kennissen of vrienden om hem heen. Hij wilde wel een hondje, maar het uitlaten zou niet gaan vanwege zijn ziekte. Hij was en voelde zich erg alleen, onbegrepen door zijn naaste.

Ook al zei hij het niet met zoveel woorden, ineens begreep ik het. En er ging een schok door mij heen. Die aandacht, dat luisteren wat voor mij zo gewoon was, was zijn alles, een rotsblok om aan vast te klampen in zijn zware bestaan. Zijn omgeving deed dit niet, en ineens deed ik dit ook niet meer. In plaats van beter, ging het slechter met hem en voelde hij zich eenzamer dan ooit.

Door hem heb ik leren begrijpen dat aandacht krijgen niet zo gewoon is, dat ook dat een belangrijk medicijn kan zijn. Nu komt hij af en toe en luister ik vooral. Soms doen we nog wat onderzoek, voor de zekerheid. Maar dat daar niks uitkomt is minder belangrijk dan dat ik hem gewoon serieus neem.